Urszula

Julia Maria Ledóchowska, święta Urszula Ledóchowska
od łac. Ursula „mała niedźwiedzica, miśka”
wspomnienie obowiązkowe 29 maja

Urodziła się 17 kwietnia 1865 roku, w Poniedziałek Wielkanocny, w Loosdorf, niedaleko Wiednia. Była drugą córką Antoniego Ledóchowskiego, emigranta politycznego z Polski, i Szwajcarki Józefiny Salis-Zizers. Jej rodzoną siostrą jest błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska.
Julka wyrastała w domu pełnym ciepła i miłości, i tradycji patriotycznych. Otrzymała także staranne wykształcenie. W 1883 roku osiemnastolatka wraz z rodziną wyjeżdża do Polski. Zamieszkali w Lipnicy Murowanej koło Bochni, w majątku nabytym przez Antoniego Ledóchowskiego. I już tam sąsiedzi i przyjaciele zauważają w dziewczynie niesamowitą wrażliwość, troskliwość i gotowość niesienia pomocy potrzebującym. Zawsze pogodna, spokojna, skromna, chętnie zajmująca się młodszym rodzeństwem, często służy innym radą, a nawet rozwiązuje sąsiedzkie zatargi.
Jako 21-letnia dziewczyna Julka decyduje się wstąpić do klasztoru krakowskich urszulanek. W dniu obłóczyn, 17 kwietnia 1887 roku (dokładnie w swoje 22 urodziny), przyjmuje imię Maria Urszula. Jest gorliwą zakonnicą, rozmodloną, zakochaną w Eucharystii, zawsze uśmiechniętą i... zapracowaną. Po pierwszych ślubach, w 1889 roku, pracuje w internacie jako wychowawczyni i jako nauczycielka, ucząc przedmiotów matematyczno-przyrodniczych, ale też języków (miała wielkie zdolności językowe), literatury i sztuki. Później sama zorganizowała pierwszy w Polsce internat dla studentek. W 1907 roku wyjeżdża do Petersburga, by tam doprowadzić do ładu zaniedbany internat i liceum św. Katarzyny. Ponieważ Rosja przechodzi właśnie rewolucyjne niepokoje, Urszula musi „konspirować” – za zezwoleniem papieża rezygnuje na ten czas z zakonnego stroju.
Kolejnym miejscem pracy Urszuli staje się Finlandia, gdzie zorganizowała gimnazjum dla dziewcząt oraz nowicjat swojego zakonu, a wśród zamieszkujących tam luteranów prowadziła coś, co dziś określilibyśmy jako działalność ekumeniczną. Kiedy wybuchła I wojna światowa, Urszula (wyrzucona z Rosji za swą „wywrotową” działalność) udała się do Sztokholmu. Tam zaangażowała się czynnie w pomoc ofiarom wojny, propagując jednocześnie wśród Skandynawów znajomość historii i kultury polskiej, i usiłując zainteresować ważne osobistości sprawą Polski niepodległej. Jednocześnie nie zapomina, że jest urszulanką. W Sztokholmie pod jej pieczą rozrasta się dom zakonny. Urszula po kilku latach przeniesie go do Danii, tworząc przy nim szkołę i dom opieki dla osieroconych dzieci polskich pracowników sezonowych.
W 1920 roku Urszula wraca do Polski. W Pniewach koło Poznania zakłada nowe zgromadzenie sióstr urszulanek Serca Jezusa konającego, zwane urszulankami szarymi. W Pniewach znajduje też miejsce na przeniesiony z Danii dom opieki dla sierot. Potem już w całej Polsce powstają nowe domy zakonne, domy dziecka, przedszkola, szkoły i internaty urszulanek szarych. Urszula niestrudzenie podróżuje pomiędzy nimi, znajduje także czas na założenie Krucjaty Eucharystycznej dzieci i na działalność wydawniczą. Umiera w podróży – w Rzymie, 29 maja 1939 roku, mając 74 lata. Kanonizowana w 2003 roku przez Jana Pawła II.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz