Otylia

święta Otylia z Alzacji
spolszczona forma imienia Odilia, od germ. od „zdrowie, fortuna, bogactwo”

Święta całkowicie legendarna, do tego stopnia, że wiadomo o niej tylko tyle, iż była zakonnicą i ksienią – nie do końca jednak wiadomo, w jakim zgromadzeniu. Przedstawiana bywa w habicie cysterski, benedyktynki lub augustianki. Z jej osobą wiąże się klasztor w Hohenbergu w Alzacji, ale nawet tu legendy nie są pewne, czy założyła go sama Otylia, czy jej ojciec.
Opowieści twierdzą, że Otylia urodziła się ślepa, a przejrzała dopiero po chrzcie. Twierdzą także, że jej ojciec Aldaryk uważał „nieudane” (jakoby bardzo nieurodziwe) dziecię za hańbę swego rodu i początkowo chciał nawet córeczkę zabić, w końcu wystarczyło mu wyrzucenie jej z domu. Otylia miała się wychowywać w klasztorze.
Podobno została ksienią w Hohenbergu około 690 roku, mając jakieś 30 lat. Miała prowadzić życie ascetyczne i świątobliwe, wykazując się przy tym wielkim talentem organizatorskim i zdrowym rozsądkiem.
Istnieje także legenda opisująca śmierć Otylii – umierać miała około 720 roku, w klasztorze, w otoczeniu sióstr, które były przekonane, że świątobliwa ksieni już umarła – a ona tymczasem trwała w ekstazie. Wybudziła się tylko po to, by poopowiadać trochę o pięknie Nieba i przyjąć Komunię, a potem umarła „na dobre”.
Trudno powiedzieć, czy święta Otylia jest konkretną osobą, istniejącą rzeczywiście w historii i geografii świata, czy jedynie personifikacją tego, co dokonuje się w życiu chrześcijanina poprzez sakrament chrztu. Uważana jest za patronkę niewidomych i Alzacji. Jej grób w Odilienbergu (dawniej Hohenberg) jest celem licznych pielgrzymek już od IX wieku.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz